Sprawy mieszkaniowe cd...

Jestem na L-4 więc mam chwilkę żeby coś napisać. Sprawy mieszkaniowe są wciąż w toku, znalazłyśmy śliczne mieszkanko na parterze z ogródkiem i negocjujemy warunki. Jeśli się uda to za jakieś 4 miesiące podpiszemy akt notarialny. Tak jak pisałam w styczniu, zakup mieszkania to pierwszy krok do coming outu, bo musimy mieć pewność że nie wylądujemy na bruku. Im jednak bliżej wolności tym więcej osób zniechęca mnie do ujawnienia się przed rodzicami. Podstawowa argumentacja jest następująca:

Nie jesteś blisko z rodzicami więc czemu uważasz że powinnaś im powiedzieć prawdę? Rodzice nie byli wobec ciebie w porządku, więc czemu tobie jest głupio korzystać z ich naiwności? Utrzymuj ich w niewiedzy jak długo się da, najlepiej do ich śmierci, bo zyskasz na tym finansowo – nie będziesz musiała płacić za wynajem lub kredyt mieszkaniowy, a rodzice cię nie wydziedziczą.

Taka argumentacja nie jest pozbawiona sensu. Jeśli chodzi o aspekt finansowy to coming out będzie mnie kosztował jakieś 1500zł miesięcznie i prawie 1 000 000zł w przyszłości. Koszt miesięczny bierze się stąd, że obecnie mieszkamy w mieszkaniu moich rodziców płacąc jedynie czynsz i rachunki. Po ujawnieniu się moi rodzice nie pozwolą nam nadal uprawiać tego „bezeceństwa” pod ich dachem więc będziemy musiały kupić mieszkanie na kredyt lub wynająć co w obu przypadkach będzie kosztowało ok 1500zł miesięcznie. Strata miliona może natomiast wyniknąć z faktu iż zgodnie z głębokimi przekonaniami moich rodziców czarną owcę należy wydziedziczyć, by swoim majątkiem nie wspierać grzechu. A że moi rodzice po śmierci moich dziadków staną się właścicielami nieruchomości o łącznej wartości ponad 900 tysięcy zł (tu od razu osobom, które nie są z Warszawy powiem, że w stolicy mieszkanie 50 m2 kosztuje od 320 do 550 tysięcy więc wystarczy mieć 2 takie mieszkania żeby być milionerem ;) ) więc gdzieś w dalekiej przyszłości majątek ten mógłby zagwarantować mi i mojej partnerce dostatnią emeryturę. Pisze w dalekiej przyszłości, bo sądząc po długości życia w naszej rodzinie, moi rodzice mają wielkie szanse dożyć do 90 (ja będę wtedy miała 60 lat). Obecnie mam prawie 26 lat więc mówimy tu o jeszcze ok 34 latach utrzymywania rodziców w niewiedzy.

Stawka jest więc bardzo poważna. Z jednej strony na szali niskie koszty utrzymania teraz i bezpieczeństwo finansowe na starość, a z drugiej możliwość bycia sobą i ujawniania się przed kim się chce. Patrząc na to od strony szklanki do połowy pustej jest to życie w ciągłym lęku że sprawy się wydadzą lub życie w ciągłym lęku, ze nie damy sobie rady finansowo i będziemy z tym zostawione same sobie.

Ciekawa jestem co Wy wybralibyście na moim miejscu?